Zondagavond, 7 uur. Kleine oogjes en wallen onder mijn ogen waarbij je als man toch serieus mascara gaat overwegen. Wasmachine is aangezet en je realiseert je dat het een strijd gaat worden of het lukt; lang genoeg wakker blijven om de was ook weer op te kunnen hangen.
Even een recap. Een week geleden hebben we ons snoetje nog mogen verbranden in de zon op het handbaltoernooi van HMC Raamsdonkveer. Wat een mooie seizoenstart was om de meiden uit twee teams én een nieuw talent van buitenaf voor het eerst samen in actie te zien.
Een voorstelrondje doen we even niet. Volg het team vooral op hun eigen Instagram pagina – daar worden de meiden individueel voorgesteld.
Maar er was nog één ding wat nog meer aan het shinen was dan de zon. En dat waren de meiden zelf! Met een mooie kampioensschaal tot gevolg! Ofja, schaal. Nadat we drie kwartier hebben zitten wachten op de prijsuitreiking om de medailles of beker in ontvangst te mogen nemen, kregen we een schaaltje bittergarnituur als hoofdprijs uitgereikt. Nou, dat gaat er natuurlijk niet in hé. “Wij behandelen ons lichaam als tempel, niks ongezond eten dus”.
Weekje later. Na een logistieke uitdaging bedacht door coach Tom (lees: een rampenplan/ hoofdpijn voor die andere coach), zijn we eindelijk gearriveerd in hartje Antwerpen. Hier gaan we meedoen aan de Antwerp Handball Cup. Dit keer aan de M18 categorie. Inclusief met hars spelen dus, waar de meiden nog weinig tot geen ervaring mee hebben. Nieuw voor mij; mijn rol als coach veranderde gedurende dag in een rol van pleisters plakken op de verdwenen velletjes van de meiden én, schrik niet, het weghalen van andermans haren van de plakkerige handen (want ja, smetvrees).
De eerste wedstrijd mochten we aantreden tegen de DA van HV Volendam. Ter illustratie een beeld wat de wedstrijd goed samenvat: in het middenblok van Dynamico twee meiden van maximaal 1 meter 60 en daar tussenin de cirkelspeler van Volendam. Waarbij we als coach zelf pijn in onze nek kregen van het naar boven kijken. De wedstrijd werd verloren met 20-0. Hebben we dan stress als coaches? Zeker niet. De fysieke uitdaging, de tempo versnellingen en de intensiteit was juist precies de reden waarom we aan dit toernooi mee wilden doen. Ging het dan alleen maar “slecht”? Nee, vooral veel moeite in de aanval in combinatie met foutjes door de hars, die werden afgestraft met breaks. Maar als onze dekking er gewoon stond, hadden de dames van Volendam er ook voldoende moeite mee.
En dus vol goede moed naar de tweede wedstrijd, tegen de gastvrouwen, HV Uilenspiegel. Tenminste wat meer dames richting onze leeftijdscategorie. Met meteen een wat hoopvoller resultaat. Maar we verloren nog steeds, dit keer met 5-8.
Ook de derde wedstrijd was tegen een Belgische tegenstander, dit keer Apolloon Spurs. Na bijna de volledige wedstrijd voor te hebben gestaan, gaven we de voorsprong van 7-4 in de laatste vier minuutjes weg door een combinatie van pech en leerzame foutjes. Eindstand: 8-8.
Nu even een wat langere pauze. En wat niet mag ontbreken in dit verslag, we hadden een jarige in het team! En dus was er taart geregeld. En nu zijn er veel foto’s van de jarige voorbij gekomen in het weekend, maar het is wonder boven wonder tóch nog gelukt om ook een leuke foto van het feestbeest te vinden! En die foto stond natuurlijk op de taart. Effe smullen!
Next match: HV Dongen. Een competitiegenoot van ons in de Topklasse. Hoewel we prima tegenstand konden bieden, kregen we vooral een lesje efficiëntie. Dongen wint, met 10-5.
Laatste wedstrijd van het toernooi. Tegen de uiteindelijke winnaar en vorig seizoen nog landskampioen in de MB-categorie: de dames A-jeugd van Westfriesland SEW. Ook dit team was net één maatje te groot voor ons (19-2) 😉
Toernooi zit er op. Alle ouders die de trip naar Antwerpen hebben gemaakt, bedankt voor de vele aanmoedigingen!
En hoewel de resultaten het wellicht niet altijd laten zien, hebben de meiden toch veel mooie dingen laten zien. Zowel individueel én als team!
Zit dan ook meteen het weekend erop? Tuurlijk niet!
We gaan door naar het appartementje in het centrum van Antwerpen. Na een barre klimtocht op een véél te gladde en smalle trap naar de vierde verdieping, vallen de meiden uitgehongerd de zelfgemaakte wraps met kip aan.
Na het avondeten staat er het hoofdonderdeel van het weekend op het programma: de karaoke-avond. Diverse kaskrakers zijn voorbij gekomen. Van K3, Samuel Welten tot ABBA. Mochten de handbalcarrières niks worden, dan kunnen we als team nog altijd de showbizz in. De danspasjes waren spot-on en het gehele appartementencomplex heeft geen valse noot gehoord. Maar we zijn uiteraard wel allemaal blij dat de telefoons en camera’s weggestopt bleven. Voor sommige dingen geldt toch gewoon; “daar had je bij moeten zijn”.
Inmiddels is het tijd om naar bed te gaan. Maar betekent dat dan ook meteen dat de meiden gaan slapen? Natuurlijk niet. Dat wordt eerst effe kletsen! En daar kunnen de coaches prima van meegenieten, met de flinterdunne muurtjes in het appartement – toch opeens medelijden met de buren, of die zangnoten toch wel allemaal zo zuiver waren als we dachten.
Na een korte nachtrust het allerleukste onderdeel van het weekend, althans voor de coaches, pan en lepel in de aanslag: Kabeng-kadeng! Effe die zonnestraaltjes wakker maken! Die blije oogjes en dankwoordjes, daar doe je het toch allemaal voor.
Na een snelle hap, begon deel twee van het bedachte rampenplan van Tom: de reis naar het zwempark. Een tip vooraf; altijd zorgen dat je genoeg brandstof in de tank hebt. Dan hoef je tevens niet je mede-chauffeur op te bellen dat je nog maar 23km op de tank hebt zitten. Dat rijdt toch altijd nét effe iets relaxter.
Maar, zonder stress, aangekomen in het park. Behalve dat de glijbanen natuurlijk een van de favoriete attracties zijn, is het onderdompelen van de coaches dat blijkbaar ook. Met sporadisch succes. Al hebben de meiden ook geleerd om achterwaartse koprollen te maken in het water; nu nog op het handbalveld.
Maar uiteraard zijn we ook van de glijbanen af geweest. Saai in je eentje? Nee tuurlijk niet. Met z’n allen in een treintje, want dat kan gewoon.
Eén ding weet ik wel; als die meiden bij de training dinsdag beginnen te klagen over blauwe plekken van de handbalwedstrijden – onzin. Die heb ik ook, dat was de wildwaterbaan. Au. Maar gewoon doorwerken dus! Vamos!
Op naar de laatste bestemming van de reis. En die goeie voornemens van “Geen ongezond eten”? Ja, die ruggengraat zijn we ook kwijt geraakt in de wildwaterbaan. Op naar de McDonalds dus. En daar werden sommige meiden zó enthousiast van, dat we serieus bang waren of ze het gehele menu gingen bestellen.
Zo. Verslag is af, en ik hoor de wasmachine weer piepen. Gelukkig heb ik de strijd tegen de vermoeidheid/de wasmachine nog gewonnen.
Met dank aan: twee trotse coaches en teammanager. Én natuurlijk de meiden zelf; wat waren jullie een geweldig gezelschap!
