Voordat we beginnen met het verslag over het weekend, eerst een vraag van mij aan degene die het weet:
Stel, je hebt een overkapping boven de veranda van je huisje. Waarom zou je bij de overkapping de helft van de planken vergeten, zodat de overkapping geen zonlicht tegenhoudt, maar ook geen regen? Of in dit geval, sneeuw.
Anyway, vrijdagochtend, gordijnen open: wit. Een volle, verse laag sneeuw buiten. En het weerbericht voorspeld niks anders dan sneeuw het weekend. Een beetje angstzweet voor het vooruitzicht van sneeuwbuien en de Belgische wegen dus.
Om er toch voor te zorgen dat het een geslaagd weekend gaat worden, heeft iedereen een “vergeet je … niet” gekregen van de organisatie. Waarbij ook de “Vergeet de tenuetas niet” voorbij kwam; ouch, die wond was nog niet helemaal hersteld na vorig jaar.
Ondanks het weer, zijn we toch allemaal (natuurlijk) veilig en enthousiast gearriveerd op de overnachtingslocatie: een vakantiepark in Zutendaal, waar we voor het team drie prachtige vakantiehuisjes gereserveerd hadden. Bij aankomst startten de meiden direct met de voorbereidingen op de pizzarette, waar die avond heerlijk van genoten werd. Al aten sommige meiden kaas met pizza, in plaats van pizza met kaas. Oh, en voor het “vergeet je … niet”-lijstje voor de volgende keer: Voeg daar even rucola aan toe (al geef ik uiteraard geen kritiek op de organisatie, dat zou ik niet durven, dames!).
Na lekker gesmuld te hebben, mochten de bedjes opgemaakt worden. Hierbij toonden twee meiden zich als waren interieurontwerpsters waren ze de inboedel van één van de huisjes even opnieuw gerangschikt hebben. Om vervolgens op de vraag “Moet er geen laken over jullie matras?”, te reageren: “Oh! Vandaar dat we nog iets over hadden in ons pakketje”.
Het volgende op de planning: een mooie avondwandeling door de verse sneeuw, eventjes die beentjes strekken. Maar voordat we konden gaan wandelen, moest er nog wel even het nodige föhn-werk aan te pas komen. Want tja, sommigen schoenen waren onder de overkapping gezet – die minder dicht bleek te zijn dan gehoopt. Maar nadat de schoenen weer droog waren, konden de wandeling gestart worden. Waarbij er al wel meteen kritiek werd geleverd op de leiderschapskwaliteiten van iemand (“Maar we gaan toch niet door het bos heen lopen in het donker met sneeuw!?”, voor het begrip: het stukje door het bos was welgeteld 100 meter). Maar aan het eind van die wandeling, met vooraf, tussendoor en naderhand nog een sneeuwballengevecht tussen de meiden versus Tom, konden de meiden lekker een appeltaartje of chocomel (met slagroom én chocoladereepjes, uiteraard) konden bestellen. Waarbij de appeltaart toch wel een schot in de roos bleek te zijn: als de meiden nog niet pizza op hadden, kon dit ook nog wel als een volledige maaltijd door.
Na de wandeling terug, wat minder goed nieuws: één van de meiden was op de terugweg haar mobiel kwijt geraakt. En dus gingen we met een groepje de mobiel terugzoeken, in het donker, speurend door de sneeuw. Net op het moment dat de opmerking “Maar dit is ook zoeken naar een speld in een hooiberg” werd gemaakt, bewees er eentje dat zij die speld wel kan vinden hoor. Geen stress, mobiel is terug!
Na de ongeplande speurtocht, werd ook nog even een potje Hitster gespeeld. Maar helaas past dat allemaal niet in dit verslag, want dan werd het écht te lang (had niks met de uitslag te maken hoor, uiteraard niet).
Na het spelletje, was het dan toch echt tijd om te gaan slapen voor de meiden en enkelen van de organisatie. Niet iedereen, want blijkbaar had één van de coaches besloten om de niet-afgemaakte overkapping alsnog te voltooien. Beide nachtjes werden de bomen gekapt, de plankjes gezaagd en getimmerd.
Oké, en dan nu het deel waarvoor iedereen dit verslag wél leest: het toernooi. De rit van de accommodatie naar de sporthal was eigenlijk al de samenvatting van de dag. Behalve dat één van de chauffeurs de hellingproef bij vertrek (op de ijsheuvel) ternauwernood had doorstaan, kreeg een andere chauffeur al vrijwel direct een lekke band (misschien was die angstzweet van de dag ervoor dan tóch terecht?). En dus werd de auto maar even geparkeerd bij de oprit van de grootste villa in de streek. Of de bewoners dat erg vonden: “Maar dan kan ik mijn oprit niet afrijden, ik heb nogal een grote auto”. Om het in perspectief te plaatsen: De oprit was zó breed, dat een vrachtwagen er zou kunnen keren. Zonder te steken.
Zo, beeld van het toernooi geschetst, dan was dit het. Bedankt voor het lezen!
Grapje uiteraard.
Afijn, met een beetje kunst en vliegwerk zijn we dan toch bij de sporthal aangekomen (én werd de band gedurende de dag ook gerepareerd). En werden we hartelijk ontvangen door de organisatie van het toernooi. “Goedemorgen! Hebben jullie dit keer wel aan de tenuetas gedacht?”: Au.
Vóór de eerste wedstrijd werden de meiden nog door de coaches gewaarschuwd dat de scherp en fel moesten starten, nadat ze twee weken niet getraind en gespeeld hadden. Maar helaas, ondanks de waarschuwing, was het een wedstrijd waarbij ze niet scherp en niet fel waren. Tegenstanders werden nauwelijks aangepakt en passes werden met enige regelmaat op de voetjes gegooid. Een onnodige, maar dikverdiende nederlaag tot gevolg (15-10).
Tweede wedstrijd herpakken dus. En dat deden de meiden zeker. Met ruime cijfers werd er gewonnen (15-3).
De derde wedstrijd werd een do-or-die wedstrijd. En de meiden legden de beste wedstrijd van de dag neer. De organisatie van het weekend miste deze wedstrijd helaas wel als toeschouwer, want behalve dat ze even als chauffeur moesten dienen in de banden-heisa, hadden ze ook even wat andere prioriteiten (maar daarover later meer). Tegenstanders kwamen er nauwelijks doorheen, loopacties waren vol in de versnelling, de juiste keuzes werden gemaakt, kansen werden messcherp afgerond en de keepster hield er heerlijke ballen uit. Maar helaas, ondanks de erg goede wedstrijd, toch een verliespartij (19-15).
Met slechts twintig minuutjes rust moesten de meiden snel in het koppie kunnen schakelen. Hoewel dat sommige gedeeltes van de wedstrijd zeker lukten, bleek het uiteindelijk toch te lastig. Ook de vierde wedstrijd werd verloren (18-14).
Na die wedstrijd hebben we het met het team overgehad dat de meiden ook wat agressiever mochten zijn: niet alleen de klappen incasseren dus, maar af en toe ook wat uitdelen. Spreekwoordelijk dan, niet letterlijk bedoeld. Maar één van de meiden nam de opdracht de laatste wedstrijd toch wat letterlijker dan bedoeld. En met een heuse beenveeg haalde ze één van de tegenstanders onderuit. Desalniettemin, werd de laatste wedstrijd wel weer gewonnen. 19-13. Ook de moeite waard om te benoemen: de laatste wedstrijd speelden we met een invalkeepster, die het toch prima deed. Inclusief een gestopte penalty.
Uiteindelijk waren de resultaten van de dag niet wat we hadden gehoopt, maar hebben de meiden hun mentale weerbaarheid verder hebben ontwikkeld. Onder andere hierdoor hebben de meiden zowel individueel én als team bij vlagen mooi handbalspel laten zien. Complimenten meiden!
Oké, toernooi voorbij. Maar het weekend gelukkig niet!
Ritje terug: pannenkoeken op het menu. Blijkbaar was er door de organisatie afgesproken dat de coaches deze pannenkoeken wel even zouden bakken. Maar het aanwezige publiek geloofden dit niet zomaar: die wilden toch eigenlijk wel graag actiefoto’s zien van onze helden op (happy) sokken. Soms is het vertrouwen zo laag…
Maar goed, pannenkoeken bakken dus. Hoe moeilijk kan het zijn om die veertien personen te bakken? Dat is toch zo gepiept? Maar nee, dat duurde dus bijna 2,5 uur. Dat lag uiteraard aan het kookmateriaal en niet aan die (pannen)koekenbakkers van een coaches.
Al waren de pannenkoeken bij één van de meiden toch niet al te best gevallen; en moest zij dan toch maar gemummificeerd worden. Roddeltje in de wandelgangen: een hele verbetering!
Na het avondeten werd er ook effe, in een recordtempo, een heuse quiz uit de mouw geschut door een van de teamgenoten. En waar er geen kritiek wordt geleverd op de organisatie van het weekend, werd er ook uiteraard geen kritiek geleverd op de quizmaster. Complimenten meid, goed gedaan!
Volgend spelletje: doorfluistertje. Zwierende zwanen, mannelijke mannen, onderbroeken, Willempie Winkel (ofzoiets?) – alles kwam voorbij. Appeltje-eitje, zou je denken. Maar blijkbaar bestaat er ook zoiets als “te aandachtig luisteren”, om vervolgens in een minuten-durende lachbui niks uit te kunnen brengen. En ik maar denken dat mannen altijd verweten werd dat ze niét luisterden. Blijkbaar is aandachtig luisteren óók al niet goed.
Na de tweede nachtrust, waarbij de overkapping nog even de finishing touch kreeg, stond op zondag de derde en laatste dag op het programma: Lekker schaatsen op de kerstmarkt in Hasselt. Maar, eerst even ontbijten. Met gekookte eieren! Maar helaas. We hadden nét een paar eieren tekort. Want die waren gisteren al opengebakken als lunch. Tijdens de derde (en beste) wedstrijd van de dag. Maar goed, we gaan natuurlijk geen kritiek geven op de organisatie.
Tijdens de lunch hebben we het ook even kort gehad over de goede voornemens van eenieder. Waarbij er door de volledige groep instemming geknikt werd bij de vermelding “Ik heb geen goede voornemens, ik ben al perfect”. De betreffende persoon is iedereen erg dankbaar voor de bevestiging! 😊
Tweede ritje naar Hasselt. Opnieuw die hellingproef. Enn… Maar gelukkig bleef het bij die al dan niet geslaagde hellingproef. En konden de meiden dan eindelijk gaan schaatsen. Hierbij moesten de toeschouwers zich wel volledig inspannen om de dader van de beruchte ‘beenveeg’ deze niet opnieuw toe te laten passen. Dit keer op 5 à 6-jarige kinderen. Maar gelukkig, met een hoop bemiddelingswerk zijn er verder geen slachtoffers gevallen. (Om niet de verkeerde indruk te wekken: de beenveeg van de dag ervoor was écht niet bewust hoor – al was de bestraffing wel volledig terecht).
Na het schaatsen was er ook even een klein bedankmomentje. Bij gebrek aan een kroontje, was er een prachtige minions-muts geregeld als cadeau. Uiteraard houden we het beeldmateriaal daarvan geheim. (Toch, meiden?!)
En hoe kan je het weekend beter afsluiten dan even een lekker bevriezen in de meters hoge reuzenrad. Dat kleine beetje zuchtje wind was voor sommige dames al reden om zich als een ware eskimo in te pakken – mocht je daar dan wél foto’s van willen hebben, dat kan uiteraard! Herkenbaar zijn ze toch al (bijna) niet meer op de foto…
Meiden, enorm bedankt voor het weekend! Met jullie op pad mogen is elke keer weer een feestje! We hebben weer een hoop warme (en koude), maar vooral gezellige herinneringen gemaakt!
Met dank aan: Twee trotse coaches en twee super organisators.
